Να παίρνουμε κανένα τηλεφωνάκι στον Κύριο και στην Παναγία – Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

https://saintpaisios.wordpress.com

SAINT PAISIOS OF MOUNT ATHOS

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994):

Να παίρνουμε κανένα τηλεφωνάκι στον Κύριο και στην Παναγία. Το “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με”, είναι το νούμερο του Χριστού. “Υπεραγία Θεοτόκε, βοήθησέ με”, είναι το νούμερο της Παναγίας. Όταν την επικαλούμαστε, είναι σαν να μας λέει: “Έλα, παιδί Μου, σε ακούω”.

Πηγή:

Ι. Ησυχαστήριο Αγ. Ιωάννου Προδρόμου

Από την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση

εκδ. Σταμούλη

Αγ. Όρος 2011

Advertisements

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) αντιμέτωπος με τον πειρασμό του αθεϊσμού

http://atheistsmetorthodoxy.wordpress.com

ATHEISTS MET ORTHODOXY

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

αντιμέτωπος με τον πειρασμό του αθεϊσμού

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης:

«Ὅταν ἤμουν μικρός, στήν Κόνιτσα, διάβαζα πολλούς βίους Ἁγίων καί ἔδινα καί στά ἄλλα παιδιά νά διαβάσουν ἤ τά μάζευα καί διαβάζαμε μαζί. Θαύμαζα τήν μεγάλη ἄσκησι καί τίς νηστεῖες τίς ὁποῖες ἔκαναν οἱ Ἅγιοι καί προσπαθοῦσα νά κάνω καί ἐγώ ὅ,τι ἔκαναν ἐκεῖνοι. Ἀπό τή νηστεία ὁ λαιμός μου εἶχε γίνει σάν τό κοτσάνι ἀπό τό κεράσι. Τά παιδιά μέ πείραζαν. “Θά πέση τό κεφάλι σου!”, μοῦ ἔλεγαν. Τί τραβοῦσα! Τέλος πάντων. Ἀπό τήν ἄλλη, ὁ μεγάλος μου ἀδελφός ἐπειδή ἀρρώσταινα ἀπό τίς νηστεῖες καί φοβόταν μήπως δέν τελειώσω τό σχολεῖο, μοῦ ἔπαιρνε τά Συναξάρια τῶν Ἁγίων τά ὁποῖα διάβαζα. Μετά τά ἔκρυβα στό δάσος, στό ἐξωκλήσι τῆς Ἁγίας Βαρβάρας, καί πήγαινα ἐκεῖ κρυφά καί διάβαζα. Μιά μέρα κάποιος γείτονας ὀνόματι Κώστας, εἶπε, στόν ἀδελφό μου:

—Θά τόν κάνω ἐγώ νά ἀλλάξη μυαλό, νά πετάξη αὐτά τά βιβλία πού διαβάζει καί νά ἀφήση καί τίς νηστεῖες καί τίς προσευχές.

Μέ βρῆκε λοιπόν —ἤμουν περίπου δεκαπέντε χρονῶν τότε— καί ἄρχισε νά μοῦ λέη τή Θεωρία του Δαρβίνου. Ἔλεγε-ἔλεγε, ὥσπου μέ ζάλισε. Ἔτσι ὅπως ἤμουν ζαλισμένος πῆγα κατ᾽ εὐθεῖαν στό δάσος, στό ἐξωκκλήσι τῆς Ἁγίας Βαρβάρας. Μπῆκα μέσα καί ἄρχισα νά παρακαλῶ τό Χριστό. “Χριστέ μου, ἄν ὑπάρχης, νά μοῦ παρουσιασθῆς”, ἔλεγα καί ἔκανα συνέχεια γιά πολλή ὥρα μετάνοιες. Ἦταν καλοκαίρι. Ὁ ἱδρώτας ἔτρεχε, εἶχα γίνει μούσκεμα· εἶχα ἀποκάμει τελείως. Ἀλλά οὔτε εἶδα οὔτε ἄκουσα τίποτε. Οὔτε ὁ Θεός νά μέ οἰκονομήση λίγο, ἔστω μέ ἕνα μικρό σημεῖο, κάποιο κρότο, κάποια σκιά· παιδί ἤμουν στό κάτω-κάτω. Καί ἄν τό ἔβλεπε κανείς ἀνθρωπίνως ἤ μέ τή λογική, θά ἔλεγε: “Κρίμα, Θεέ μου, τό ταλαίπωρο! Ἀπό ἕντεκα χρονῶν ἀνέβαινε στά βράχια, ἔκανε τέτοια ἄσκησι, καί τώρα περνάει μιά κρίσι. Τό ζάλισε ὁ ἄλλος μέ κάτι ἀνόητες θεωρίες. Μέσα στό σπίτι ἔχει δυσκολίες ἀπό τόν ἀδελφό του. Ἔφυγε στό δάσος, γιά νά Σοῦ ζητήση βοήθεια…”. Ὅμως τίποτε-τίποτε-τίποτε! Ἀποκαμωμένος ἀπό τίς πολλές μετάνοιες κάθησα λίγο κάτω. Τότε σκέφθηκα: “Καλά”, ὅταν ρώτησα τόν Κώστα “τί γνώμη ἔχει ἐκεῖνος γιά τό Χριστό” τί μοῦ εἶπε;

—Ἦταν ὁ πιό καλός, ὁ πιό δίκαιος ἄνθρωπος, μοῦ εἶχε πεῖ, καί, ἐπειδή κήρυττε δικαιοσύνη, θίχθηκαν τά συμφέροντα τῶν Φαρισαίων, καί Τόν σταύρωσαν ἀπό φθόνο.

 Τότε εἶπα: “Ἀφοῦ ὁ Χριστός ἦταν τόσο καλός ἄνθρωπος, τόσο δίκαιος, καί δέν εἶχε παρουσιασθῆ ποτέ ἄλλος ὅμοιός Του καί οἱ ἄλλοι ἀπό φθόνο καί κακία Τόν θανάτωσαν, ἀξίζει γι᾽ αὐτόν τόν ἄνθρωπο νά κάνω περισσότερα ἀπό ὅσα ἔκανα, ἀκόμη καί νά πεθάνω”. Μόλις τό ἀντιμετώπισα ἔτσι, παρουσιάσθηκε ὁ Χριστός μέσα σέ πολύ φῶς —ἔλαμψε τό ἐκκλησάκι— καί μοῦ εἶπε: “Ἐγώ εἶμαι ἡ Ἀνάστασι καί ἡ ζωή· ἐκείνος πού πιστεύει σέ ἐμένα, καί ἄν πεθάνη, θά ζήση”(Ἰωάννου 11, 25-26). Τά λόγια αὐτά διάβαζα καί στό ἀνοικτό Εὐαγγέλιο, τό ὁποῖο κρατοῦσε στό ἕνα χέρι. Μοῦ ἔκανε τέτοια ἀλλοίωσι ἐσωτερική πού ἔλεγα συνέχεια: “Ἕλα τώρα ἐδῶ, Κώστα, νά τά ποῦμε, ἄν ὑπάρχη ἤ δέν ὑπάρχη Θεός”. Βλέπεις, ὁ Χριστός, γιά νά παρουσιασθῆ, περίμενε τή δική μου φιλότιμη ἀντιμετώπισι. Καί ἄν ἀπό ἕνα παιδί ζητᾶ τήν φιλότιμη ἀντιμετώπισι, πόσο μᾶλλον ἀπό ἕνα μεγάλο».

ΠΗΓΗ:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Θεός Ἐφανερώθη – Ἀπό τόν Ἀθεϊσμό στό Χριστό

ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (6978461846)

Ἀθήνα 2011

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET