Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) και οι σκατζόχοιροι

http://textsorthodoxy.wordpress.com

TEXTS – ORTHODOXY

 

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) και οι σκατζόχοιροι

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης (+1994) σηκώθηκε καί μᾶς ἔφερε καρπούζια γιά κέρασμα. Στό τέλος ἄρχισε νά μαζεύη τίς καρπουζόφλουδες. Πῆγα νά τόν βοηθήσω καί μοῦ λέει:

—Ἔλα μαζί.

Πήγαμε κοντά στό συρματόπλεγμα. Σ᾽ ἕνα βαθούλωμα ἦταν ἕνας σκατζόχοιρος μέ τά νεογέννητα μικρά του.

—Ἄς ἀφήσουμε ἐδῶ τίς καρπουζόφλουδες γιά νά φᾶνε. Κοίταξέ τα, σάν ποντικάκια εἶναι!

Ὁ Γέροντας δέν ἔχασε τήν εὐκαιρία νά τά παρομοιάση μέ τήν πνευματική ζωή. Γιά μία ἀκόμη φορά θαύμασα τήν εὐφυΐα του.

—Βλέπεις τά ἀγκάθια τους, εἶναι ἀκόμη ἀπαλά καί μπορεῖς νά τά χαϊδέψης, ἐνῶ τῆς μάνας τους εἶναι σκληρά καί θά σέ τρυπήσουν ἄμα τήν ἀγγίξης. Ἔτσι εἶναι καί τά πάθη τῶν ἀνθρώπων. Τῶν μικρῶν παιδιῶν τά πάθη εἶναι ἀπαλά καί χαϊδεύονται. Τῶν μεγάλων εἶναι σκληρά καί τρυποῦν!

Advertisements

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) και ο βάτραχος που του έκανε υπακοή

http://animalsofmyheart.wordpress.com

ANIMALS OF MY HEART

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) και

ο βάτραχος που του έκανε υπακοή

Πηγή:

https://proskynitis.blogspot.com

https://proskynitis.blogspot.com/2018/11/blog-post_607.html

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

Διηγείται ο Επίσκοπος Μαυροβουνίου και Παραθαλάσσιας κ. Αμφιλόχιος Ράντοβιτς – Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου:

Όταν τελειώσαμε, ετοίμασε ο Γέροντας Παΐσιος το φαγητό, ρύζι, ντοματούλες που είχε στον κήπο του και ψωμί, το οποίο ξήραινε ο ίδιος. Γέμισε το δικό μου πιάτο, ενώ στο δικό του έβαλε πολύ λίγο φαγητό. Διαμαρτυρήθηκα, λέγοντας του ότι δεν ήταν σωστό αυτό εκείνος να φάει ως ασκητής κι εγώ ως καλοφαγάς. Μου είπε τότε:

“Δεν είσαι μοναχός; Θα κάνεις, λοιπόν, υπακοή. Τόσο ανυπάκουος Μαυροβούνιος είσαι; Εδώ ο Μπαγιούμ μου είναι πιο υπάκουος από εσένα”.

Τον ρώτησα με έκπληξη ποιος ήταν ο Μπαγιούμ, διότι ήξερα ότι δεν είχε κανένα υποτακτικό. Μου έδειξε τότε μια τριανταφυλλιά, την οποία είχε φυτέψει εκεί. Πήγε, στάθηκε μπροστά στην τριανταφυλλιά και είπε:

“Έλα, Μπαγιούμ, να καταλάβει αυτός ο άπιστος ο Αμφιλόχιος τι είναι η πραγματική υπακοή!”

Όπως ήταν νωπό το χώμα εκεί γύρω από την τριανταφυλλιά, άρχισε τότε να σηκώνεται και βγήκε έξω ένας βάτραχος. Σας λέω αυτό, που είδα με τα μάτια μου.

Στη συνέχεια είπε στο βάτραχο:

“Γύρνα τώρα, Μπαγιούμ, πίσω στη θέση σου και το βράδυ να πας να κάνεις την προσευχή σου!”

Εξεπλάγην και τον ρώτησα τι είδους προσευχή έκαμνε ο Μπαγιούμ.

Μου εξήγησε ότι ο βάτραχος το βράδυ πήγαινε μπροστά σ’ ένα μεγάλο ξύλινο σταυρό, που ο Γέροντας είχε εκεί κι έλεγε την “ψαλμωδία” του. Παραξενεύτηκα και είπα μέσα μου: “Τώρα με κοροϊδεύει ο Γέροντας; Για ποια ψαλμωδία του βατράχου μου μιλά;”.

Την ίδια μέρα , με τη δύση του ήλιου, είχε πανσέληνο και εύκολα περπάτησα από το καλύβι μέχρι τον Τίμιο Σταυρό, σχεδόν απέναντι, και κάπως κρύφτηκα, γιά να μην δημιουργήσω ταραχή. Είχε έναν μεγάλο Σταυρό και σε λίγο βγήκε από το κελλί του ο Γέροντας Παΐσιος, στάθηκε μπροστά στον Σταυρό και άρχισε να κάνει τον σταυρό του. Δεν πέρασε ούτε λεπτό —φαντάσου εξήντα δευτερόλεπτα— και άρχισε, μέσα στην σιγαλιά της νύχτας, ένα ντούπ, ντούπ, ντουπ.

“Έλα, Μπαγιούμ, έλα Μπαγιούμ, έλα, ας υποθέσουμε να πούμε, έλα να κάνουμε τις μετάνοιες μας, μπροστά στον Σταυρό του Χριστού!”.

Το ντουπ-ντουπ συνεχίστηκε. Μπαγιούμ όνομα από τους Βεδουΐνους του Σινά, αλλά κανένας δεν φαινόταν. Και, νάτος. Ένας πελώριος βάτραχος —μπράσκες τους λένε αλλού— ήρθε με πηδηματάκια και στάθηκε δίπλα στον Γέροντα. Σηκωνόταν ο Άγιος Παΐσιος, σηκωνόταν κι ο βάτραχος, και έκαμναν τις μετάνοιες τους μπροστά στον Σταυρό του Χριστού. Εκεί, στον Σταυρό του παπά Τύχωνα!

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) & ο Θιβετιανός βουδιστής μοναχός Γιωργάκης

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

A Taste of Fall..jpg

Agios Paisios-5.jpg

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

& ο Θιβετιανός μοναχός Γιωργάκης

Ἦρθε στό Ἅγιον Ὄρος καί γύριζε στά μοναστήρια ἕνας νέος ἡλικίας 16-17 χρόνων, ὁ Γιωργάκης. Ἀπό ἡλικίας τριῶν ἐτῶν οἱ γονεῖς του τόν ἔβαλαν σε βουδιστικό μοναστήρι στο Θιβέτ. Προχώρησε πολύ στη γιόγκα, ἔγινε τέλειος μάγος, μποροῦσε νά καλεῖ ὅποιον ἤθελε. Εἶχε μαύρη ζώνη καί ἤξερε τέλεια καράτε. Μέ τήν δύναμη τοῦ σατανᾶ ἔκανε ἐπιδείξεις πού προξενοῦσαν ἐντύπωση. Χτυποῦσε μέ τό χέρι του μεγάλες πέτρες καί ἔσπαζαν σάν καρύδια. Μποροῦσε νά διαβάζει κλειστά βιβλία. Ἔσπαζε στήν παλάμη του φουντούκια, ἔπεφταν κάτω τά τσόφλια καί οἱ καρποί ἔμεναν κολλημένοι στό χέρι του…

Κάποιοι μοναχοί ἔφεραν τόν Γιωργάκη στόν Γέροντα Παΐσιο γιά νά τόν βοηθήσει. Ρώτησε τόν Γέροντα, τι δυνάμεις εἶχε καί τί μποροῦσε νά κάνει. Ἀπάντησε ὅτι ὁ ἴδιος δέν ἔχει καμιά δύναμη καί ὅτι ὅλη ἡ δύναμη εἶναι τοῦ Θεοῦ. Ὁ Γιωργάκης θέλοντας νά ἐπιδείξει τήν δύναμή του συγκέντρωσε τό βλέμμα του σέ μία μεγάλη πέτρα πού ἦταν σέ ἀπόσταση καί ἡ πέτρα ἔγινε θρύψαλα. Τότε ὁ Γέροντας σταύρωσε μία μικρή πέτρα καί τοῦ εἶπε νά τήν σπάσει καί αὐτή. Αὐτός συγκεντρώθηκε, ἔκανε τά μαγικά του, ἀλλά δέν κατάφερε νά τήν σπάσει. Τότε ἄρχισε νά τρέμει καί οἱ σατανικές δυνάμεις, πού νόμιζε ὅτι ἔλεγχε, μή μπορώντας νά σπάσουν τήν πέτρα στράφηκαν ἐναντίον του καί τόν ἐκσφενδόνισαν στήν ἀλλη ὄχθη τοῦ ρέματος. Ὁ Γέροντας τόν μάζεψε σέ ἄθλια κατάσταση. Ἄλλη φορά, διηγήθηκε ὁ Γέροντας, «ἐνῶ συζητούσαμε, ξαφνικά σηκώθηκε, μοῦ ἔπιασε τά χέρια καί μοῦ τά γύρισε πρός τά πίσω». «Ἄν μπορεῖ ἄς ἔρθει νά σέ ἐλευθερώσει ὁ Χατζηφεντῆς» μοῦ εἶπε. «Τό αἰσθάνθηκα σάν βλασφημία. Κούνησα λίγο τά χέρια μου καί τινάχθηκε πέρα. Μετά σάν ἀντίδραση πήδησε ψηλά καί πῆγε νά μέ χτυπήσει μέ τό πόδι του, ἀλλά τό πόδι του σταμάτησε κοντά στό πρόσωπο μου, σάν νά βρῆκε ἕνα ἀόρατο ἐμπόδιο! Μέ φύλαξε ὁ Θεός. Τή νύχτα τόν κράτησα καί κοιμήθηκε στό κελί μου. Οἱ δαίμονες τόν ἔσυραν μέχρι κάτω στό λάκκο καί τόν ἔδειραν γιά τήν ἀποτυχία του. Τό πρωί σέ κακή κατάσταση, τραυματισμένος, γεμᾶτος ἀγκάθια καί χώματα, ὡμολογοῦσε: «Μέ ἔδειρε ὁ σατανάς, γιατί δέν μπόρεσα νά σέ νικήσω».

Ἔπεισε τόν Γιωργάκη νά τοῦ φέρει τά μαγικά βιβλία καί τά ἔκαψε. Ὁ Γέροντας τόν κράτησε λίγο κοντά του καί τόν βοήθησε…Ὁ Γέροντας χρησιμοποιοῦσε τήν περίπτωση τοῦ Γιωργάκη γιά νά ἀποδείξει πόσο μεγάλη εἶναι ἡ πλάνη αὐτῶν πού νομίζουν ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι ἴδιες, ὅλες τόν ἴδιο Θεό πιστεύουν καί ὄτι δέν διαφέρουν οἱ Θιβετιανοί μοναχοί ἀπό τούς Ὀρθοδόξους.

Πηγή:

Ιερομονάχου Ισαάκ, Βίος Γέροντος Παισίου του Αγιορείτου,
Αγιον Ορος 2008

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης συζητάει για την Θεοτόκο με έναν Γερμανό Προτεστάντη πάστορα

http://cominghomeorthodoxy.wordpress.com

COMING HOME – ORTHODOXY

bright-yellow-and-red-aquilegia-bruce-nutting

16160_1152853548826_1452279827_30341939_3688067_n

Γράφει καί ὁ π. Ἀθανάσιος Σιμωνοπετρίτης:

«Θυμᾶμαι χαρακτηριστικά μία περίπτωσι ἑνός ἑλληνομαθοῦς πάστορος Γερμανοῦ ὁ ὁποῖος εἶχε σπουδάσει στή Θεσσαλονίκη. Ὁ ἄνθρωπος πάρα πολύ σκανδαλιζόταν γιατί τιμοῦμε τήν Παναγία μας. Ἀφοῦ τόν κέρασε ὁ π. Παΐσιος, τόν ρώτησε:

—Τί δουλειά κάνεις;

—Θεολόγος εἶμαι.

Ὁ διορατικός Γέροντας τόν κοίταξε ἐρευνητικά καί τόν ρώτησε:

—Ἁπλῶς “θεολόγος” εἶσαι ἤ μήπως εἶσαι καί κάτι ἄλλο;

—Ὄχι, εἶμαι καί πάστωρ.

—Ἄ, καλά· Πῶς σοῦ φάνηκε τό Ἅγιον Ὄρος; Σοῦ ἄρεσε;

—Ὅλα μοῦ ἄρεσαν, ἀλλά ἐδῶ πολύ τιμᾶτε τήν Παναγία!

—Γιατί σοῦ κακοφαίνεται αὐτό;

—Αἴ, νά, περισσότερο πρέπει νά τιμᾶτε τό Χριστό.

—Μά, τιμώντας τήν Παναγία, τό Χριστό τιμᾶμε!

— Αἴ, ὄχι πάτερ, δέν εἶναι τό ἴδιο πρᾶγμα, ἐπέμενε ἐκεῖνος.

Ὁπότε ὁ Γέρων Παΐσιος χρησιμοποιώντας ἕναν ὡραῖο ποιμαντικό τρόπο, τοῦ λέει:

—Ἐσένα ἡ μάνα σου, σόι γυναῖκα δέν εἶναι!

—Ποῦ τήν ξέρεις τή μάνα μου καί τή βρίζεις;

— Αἴ, ὅπως ἐγώ δέν ξέρω τή μάνα σου καί τή βρίζω καί σοῦ κακοφαίνεται, ἔτσι κι ἐμένα μοῦ κακοφαίνεται γιατί δέν ξέρεις τή Μάνα μου τήν Παναγία καί λές τέτοια πράγματα! Ἄντε, τό λοιπόν, νά σοῦ πῶ τί εἶναι ἡ Παναγία…

Ἄρχισε νά τοῦ λέη γιά τήν Παναγία, ἔτσι μ᾽ ἕνα πολύ ὡραῖο τρόπο, ὁπότε ὁ ἄνθρωπος τά ἔχασε! Μάλιστα, συγκεκριμένα τοῦ εἶπε ἕνα παράδειγμα μ᾽ ἕνα σωλῆνα. Τόν ρώτησε:

— Ἀπό ἕνα σωλῆνα ὅταν περάση τό νερό, ἔχει ὁ σωλήνας αὐτός καμμιά ἀξία;

—Ὄχι, δέν ἔχει καμμιά ἀξία. Ἁπλῶς βοήθησε, πέρασε τό νερό καί ἀπό ᾽κεῖ καί πέρα ὁ ρόλος του τελείωσε· ἀπάντησε ὁ πάστωρ.

Ὁ π. Παΐσιος συνέχισε:

—Ναί, ἡ Παναγία ὅμως δέν εἶναι ἕνας σωλήνας πού ἁπλῶς πέρασε ἀπό μέσα τό Νερό. Εἶναι ἕνας σπόγγος οὐράνιος πού κρατάει συνέχεια τόν Χριστό, γι᾽ αὐτό λέγεται Θεοτόκος, γι᾽ αὐτό κι ἐμεῖς τήν τιμοῦμε!

Μέ αὐτό τό ἁπλό παραδειγματάκι, ὁ ἄνθρωπος δέν ξέρω ἄν πείσθηκε ἀπολύτως, πάντως ξέρω ὅτι εἰρήνευσε καθώς ἔφυγε ἀπό τό Γέροντα».

ΠΗΓΗ:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Ἡ Θεοτόκος

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2012

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994), η διψασμένη οχιά και τα άλλα ζώα

http://animalsofmyheart.wordpress.com

ANIMALS OF MY HEART

CpnnbF9UEAEkO7k.jpg

Scan.jpg

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

01.jpg

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994),

η διψασμένη οχιά και τα άλλα ζώα

Ο Άγιος Παίσιος ο Αγιορείτης (+1994) εξημέρευε εξίσου τους ανθρώπους και τα ζώα. Πολλοί ταραγμένοι άνθρωποι έβρισκαν κοντά του γαλήνη. Αλλά και τα ζώα επίσης τον αγάπουσαν καθώς ακτινοβολούσε την αγνή άδολη αγάπη προς όλη τη κτίση.

Διηγείται ο ίδιος ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης:

Μια φορά, τότε που ήμουν με την κήλη, κάποιοι εργάτες κουβαλούσαν ξύλα με τα ζώα εκεί στην περιοχή του Καλυβιού.

Βλέπω σε μία στιγμή ένα ζώο να πέφτη, το καημένο, κάτω και το σαμάρι με τα ξύλα να πέφτει πάνω του.

Δίπλωσαν τα πόδια του και δεν μπορούσε να τα ισιώση.

Εγώ ξέχασα ότι είχα κήλη, ξέχασα ότι δυσκολευόμουν ακόμη και να περπατήσω.

Τρέχω πετάω τα ξύλα. Πάω να σηκώσω το σαμάρι, δεν μπορούσα. Δίνω μία τραβάω τα σχοινιά και ελευθερώσα το ζώο.

Οπότε ένα Πατέρας που ήταν εκεί κοντά φώναξε: “Πρόσεξε, έχεις κήλη, θα πάθεις καμμία ζημιά!”.

Τότε θυμήθηκα ότι είχα κήλη.

“Καλά”, του λέω, “εγώ έχω κήλη. Εσύ που δεν έχεις κήλη γιατί δεν έτρεξες;”.

“Φοβήθηκα μη με κλωτσήσει”, μου λέει.

Ευλογημένε, του λέω το ζώο και λύκος να είναι, όταν το καημένο βρίσκεται σε ανάγκη, ζητάει βοήθεια και δεν κάνει κακό στον άνθρωπο.

Αλλά ακόμη και αν διψούν τα ζώα, στον άνθρωπο καταφεύγουν, γιατί ο άνθρωπος είναι το αφεντικό τους.

Θυμάμαι μία φορά, στο Καλύβι του Τιμίου Σταυρού, ένα καλοκαίρι, μία οχιά κατέβηκε από την λαμαρίνα της σκεπής και κουλουριάστηκε μπροστά μου. Σήκωνε το κεφάλι της ψηλά,
έβγαζε τη γλώσσα της και σφύριζε. Διψούσε πολύ —Είχε καεί από τον πολύ καύσωνα— και με απειλούσε. Ζητούσε νερό, αλλά με επιτακτικό τρόπο, λες και ήμουν υποχρεωμένος να της φέρω νερό.

“Βρε”, της λέω, “εσύ, έτσι που κάνεις, δεν συγκινείς τον άλλον”.

Της έβαλα μετά νεράκι και ήπιε.

Τα τσακάλια πολύ με συγκινούν, γιατί, όταν πεινούν κλαίνε σαν μωρά παιδιά.

Να δείτε τί έχω πάθει με τα γατάκια τώρα στο Καλύβι.

Πρόσεξαν πως κάθε φορά που χτυπούσε το καμπανάκι, έβγαινα έξω, και πότε-πότε τους έριχνα κάτι για να φάνε.

Όταν λοιπόν πεινούν, τραβούν το σκοινί και χτυπάει το καμπανάκι. Βγαίνω και βλέπω να χτυπούν αυτά το καμπανάκι και τα ταίζω. Πως τα έχει κάνει όλα ο Θεός!

Πηγή:

Γέροντος Παισίου Αγιορείτου

Πάθη και Αρετές

Λόγοι Ε´

εκδ. Ι. Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος,

Σουρωτή Θεσσαλονίκης

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης σώζει έναν ομοφυλόφιλο από την αυτοκτονία & τον οδηγεί στη Θεία Εξομολόγηση

http://faithbookorthodoxy.wordpress.com

FAITHBOOK – ORTHODOXY

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

σώζει έναν ομοφυλόφιλο από την αυτοκτονία

& τον οδηγεί στη Θεία Εξομολόγηση

Πολλοί ομοφυλόφιλοι βρήκαν τη σωτηρία και την ανάπαυση της ψυχής τους κοντά στον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη ο οποίος τους οδηγούσε στη Θεία Εξομολόγηση σε κάποιον καλό Πνευματικό Πατέρα.

Θα αναφέρουμε χαρακτηριστικά ένα μικρό παράδειγμα. Κάποτε ένα ομοφυλόφιλος που αισθανόταν ντροπή για το πάθος του και αδιέξοδο εκ της αδυναμίας του να το ξεπεράσει, πήγε κατά θεία πρόνοια σαν έσχατη λύση να δει «κάποιον Παΐσιο» για τον οποίο άκουσε.

Όταν πήγε και χωρίς να προλάβει να μιλήσει, ο Άγιος Παΐσιος τον χαστούκισε δυνατά. Ο άνθρωπος έπεσε στα γόνατα χαμένος και αναλύθηκε σε δάκρυα απόγνωσης.

Μετά από λίγο ο Άγιος Παΐσιος έσκυψε, τον αγκάλιασε, τον ασπάσθηκε, τον ανασήκωσε και του είπε: «Δεν σε χτύπησα για αυτό που κάνεις, αλλά για αυτό που σκέπτεσαι να κάνεις».

Διότι σκεπτόταν σοβαρά την αυτοκτονία. Του εξήγησε ότι με την τραγική αυτή κατάληξη θα έχανε την ψυχή του, ενώ η οδύνη για το πάθος του θα ήταν στεφάνι και το κλειδί της εισόδου του στην αιωνιότητα.

Πηγή: http://www.pemptousia.gr

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) αντιμέτωπος με τον πειρασμό του αθεϊσμού

http://atheistsmetorthodoxy.wordpress.com

ATHEISTS MET ORTHODOXY

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

αντιμέτωπος με τον πειρασμό του αθεϊσμού

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης:

«Ὅταν ἤμουν μικρός, στήν Κόνιτσα, διάβαζα πολλούς βίους Ἁγίων καί ἔδινα καί στά ἄλλα παιδιά νά διαβάσουν ἤ τά μάζευα καί διαβάζαμε μαζί. Θαύμαζα τήν μεγάλη ἄσκησι καί τίς νηστεῖες τίς ὁποῖες ἔκαναν οἱ Ἅγιοι καί προσπαθοῦσα νά κάνω καί ἐγώ ὅ,τι ἔκαναν ἐκεῖνοι. Ἀπό τή νηστεία ὁ λαιμός μου εἶχε γίνει σάν τό κοτσάνι ἀπό τό κεράσι. Τά παιδιά μέ πείραζαν. “Θά πέση τό κεφάλι σου!”, μοῦ ἔλεγαν. Τί τραβοῦσα! Τέλος πάντων. Ἀπό τήν ἄλλη, ὁ μεγάλος μου ἀδελφός ἐπειδή ἀρρώσταινα ἀπό τίς νηστεῖες καί φοβόταν μήπως δέν τελειώσω τό σχολεῖο, μοῦ ἔπαιρνε τά Συναξάρια τῶν Ἁγίων τά ὁποῖα διάβαζα. Μετά τά ἔκρυβα στό δάσος, στό ἐξωκλήσι τῆς Ἁγίας Βαρβάρας, καί πήγαινα ἐκεῖ κρυφά καί διάβαζα. Μιά μέρα κάποιος γείτονας ὀνόματι Κώστας, εἶπε, στόν ἀδελφό μου:

—Θά τόν κάνω ἐγώ νά ἀλλάξη μυαλό, νά πετάξη αὐτά τά βιβλία πού διαβάζει καί νά ἀφήση καί τίς νηστεῖες καί τίς προσευχές.

Μέ βρῆκε λοιπόν —ἤμουν περίπου δεκαπέντε χρονῶν τότε— καί ἄρχισε νά μοῦ λέη τή Θεωρία του Δαρβίνου. Ἔλεγε-ἔλεγε, ὥσπου μέ ζάλισε. Ἔτσι ὅπως ἤμουν ζαλισμένος πῆγα κατ᾽ εὐθεῖαν στό δάσος, στό ἐξωκκλήσι τῆς Ἁγίας Βαρβάρας. Μπῆκα μέσα καί ἄρχισα νά παρακαλῶ τό Χριστό. “Χριστέ μου, ἄν ὑπάρχης, νά μοῦ παρουσιασθῆς”, ἔλεγα καί ἔκανα συνέχεια γιά πολλή ὥρα μετάνοιες. Ἦταν καλοκαίρι. Ὁ ἱδρώτας ἔτρεχε, εἶχα γίνει μούσκεμα· εἶχα ἀποκάμει τελείως. Ἀλλά οὔτε εἶδα οὔτε ἄκουσα τίποτε. Οὔτε ὁ Θεός νά μέ οἰκονομήση λίγο, ἔστω μέ ἕνα μικρό σημεῖο, κάποιο κρότο, κάποια σκιά· παιδί ἤμουν στό κάτω-κάτω. Καί ἄν τό ἔβλεπε κανείς ἀνθρωπίνως ἤ μέ τή λογική, θά ἔλεγε: “Κρίμα, Θεέ μου, τό ταλαίπωρο! Ἀπό ἕντεκα χρονῶν ἀνέβαινε στά βράχια, ἔκανε τέτοια ἄσκησι, καί τώρα περνάει μιά κρίσι. Τό ζάλισε ὁ ἄλλος μέ κάτι ἀνόητες θεωρίες. Μέσα στό σπίτι ἔχει δυσκολίες ἀπό τόν ἀδελφό του. Ἔφυγε στό δάσος, γιά νά Σοῦ ζητήση βοήθεια…”. Ὅμως τίποτε-τίποτε-τίποτε! Ἀποκαμωμένος ἀπό τίς πολλές μετάνοιες κάθησα λίγο κάτω. Τότε σκέφθηκα: “Καλά”, ὅταν ρώτησα τόν Κώστα “τί γνώμη ἔχει ἐκεῖνος γιά τό Χριστό” τί μοῦ εἶπε;

—Ἦταν ὁ πιό καλός, ὁ πιό δίκαιος ἄνθρωπος, μοῦ εἶχε πεῖ, καί, ἐπειδή κήρυττε δικαιοσύνη, θίχθηκαν τά συμφέροντα τῶν Φαρισαίων, καί Τόν σταύρωσαν ἀπό φθόνο.

 Τότε εἶπα: “Ἀφοῦ ὁ Χριστός ἦταν τόσο καλός ἄνθρωπος, τόσο δίκαιος, καί δέν εἶχε παρουσιασθῆ ποτέ ἄλλος ὅμοιός Του καί οἱ ἄλλοι ἀπό φθόνο καί κακία Τόν θανάτωσαν, ἀξίζει γι᾽ αὐτόν τόν ἄνθρωπο νά κάνω περισσότερα ἀπό ὅσα ἔκανα, ἀκόμη καί νά πεθάνω”. Μόλις τό ἀντιμετώπισα ἔτσι, παρουσιάσθηκε ὁ Χριστός μέσα σέ πολύ φῶς —ἔλαμψε τό ἐκκλησάκι— καί μοῦ εἶπε: “Ἐγώ εἶμαι ἡ Ἀνάστασι καί ἡ ζωή· ἐκείνος πού πιστεύει σέ ἐμένα, καί ἄν πεθάνη, θά ζήση”(Ἰωάννου 11, 25-26). Τά λόγια αὐτά διάβαζα καί στό ἀνοικτό Εὐαγγέλιο, τό ὁποῖο κρατοῦσε στό ἕνα χέρι. Μοῦ ἔκανε τέτοια ἀλλοίωσι ἐσωτερική πού ἔλεγα συνέχεια: “Ἕλα τώρα ἐδῶ, Κώστα, νά τά ποῦμε, ἄν ὑπάρχη ἤ δέν ὑπάρχη Θεός”. Βλέπεις, ὁ Χριστός, γιά νά παρουσιασθῆ, περίμενε τή δική μου φιλότιμη ἀντιμετώπισι. Καί ἄν ἀπό ἕνα παιδί ζητᾶ τήν φιλότιμη ἀντιμετώπισι, πόσο μᾶλλον ἀπό ἕνα μεγάλο».

ΠΗΓΗ:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Θεός Ἐφανερώθη – Ἀπό τόν Ἀθεϊσμό στό Χριστό

ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (6978461846)

Ἀθήνα 2011

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET